Τσίρκο
Ποτέ δε γνώρισα Θεό και τόπο για να μένω Μα ένα έχω να σου πω κι αν θέλεις το ακούς Αρρωστημένο μου μυαλό και νου σαλταρισμένο Την έξοδο κινδύνου μου την σφάλισα καιρό Και ζω στο χάος της πληγής μαζί με τ’ άλλα ζώα Κι ο Νώε να χειροκροτά με σπόνσορα τη Nike Καρδιά μου πώς να φοβηθείς το κοίταγμα του βόα Αφού την ενδοφλέβια τη χτύπησες νωρίς Μέσα στο στόμα λιονταριού θα χώσω το κεφάλι Και μια φωτιά από θάνατο θ’ ανάψω για να πω Του από μηχανής Θεού να φέρει παραζάλη Και σπρώξιμο στα πρέπει μας στην άκρη του γκρεμού Τα γάλατα είναι πολλά μα σαν του Κιούμπρηκ ένα Στο super market άδικα γυρεύεις να τα βρεις Κοστίζουν λίγο ακριβά δεν κάνουν για εσένα Γιατί με αίμα τα πλερώ και δάκρια πολλά Στο τσίρκο της παράνοιας κοιμάται η λογική μου Κι ο κλόουν ονειρεύεται το θύμα του να βρει Ταχυδακτυλουργοί, ζογκλέρ και μάγοι του ονείρου Περνάνε δρόμους με φωτιές κι ακροβατούν γυμνοί Το γκρίζο κάνω κόκκινο, το μαύρο αφήνω μαύρο Χτυπάω τη σφηκοφωλιά κι ακίνητος γελώ Των αθανάτων το νερό δε μ’ ενδιαφέρει...